مرور برچسب

عظیم

کهکشان زایش ستاره ­ای NGC 1569

این تصویر که توسط تلسکوپ فضایی هابل ناسا / ESA گرفته شده است، هسته درخشان یکی از فعالترین کهکشانها در مجاورت ما را نشان می­دهد. پهنای کل هسته 5000 سال نوری است. این کهکشان که NGC 1569 نامیده می­شود، با نور میلیون­ها ستاره­ ی جوان تازه شکل گرفته می­درخشد. NGC 1569 با سرعت 100 برابر سریعتر از سرعت مشاهده شده در کهکشان راه شیری، ستاره به بیرون پرتاب می­کند. این روند دیوانه ­وار تقریبا در 100 میلیون سال گذشته مستمر بوده است. مرکز هسته­ ی این کهکشان، مجموعه ­ای از سه خوشه ­ی ستاره ­ای غول پیکر است که هر یک بیش از یک میلیون ستاره…

مملو از ستاره فشانی

این جرم عجیب کهکشان گونه مانند مخزنی در حال انفجار از ستاره‌های تازه به دنیا آمده است. آتش‌ بازی‌های صورتی در این تصویر که توسط هابل، تلسکوپ فضایی ناسا/آژانس فضایی اروپا گرفته شده است، مناطقی هستند که مانند بیمارستان ، مملو از ستاره‌های تازه به دنیا آمده هستند، که چاشنی آن را یک برخورد عظیم کیهانی چکاند. کهکشان عظیم الجثه‌ای در این تصویر یعنی NGC4490 ، کهکشانی کوچک‌تر در دامنه گرانشی خود دارد که کشش آن را حس می‌کند. در مقایسه با بقیه نیروهای تعاملی (اندرکنش‌های بنیادی)، گرانش به نسبت ضعیف تر است. اما برخلاف این موضوع، گرانش…

نیم نگاهی از آینده

این تصویر که توسط هابل، تلسکوپ فضایی ناسا/آژانس فضایی اروپا گرفته شده، نشان می‌دهد که وقتی دو کهکشان یکی می‌شوند چه اتفاقی رخ می‌دهد . گره کیهانی پیچ خورده ای که اینجا می‌بینید کهکشانی جز NGC2623 یا Arp 243 نیست که در فاصله 250 میلیون سال نوری از ما در صورت فلکی خرچنگ (سرطان) قرار دارد. NGC2623 شکل غیر طبیعی و متمایز خودش را از برخورد عظیم و در ادامه آن ادغام بین دو کهکشان متفاوت به دست آورد. این رویارویی خشن باعث فشرده شدن و به حرکت در آمدن ابرهای گازی میان دو کهکشان شد که به نوبت اخگرهای حاد شکل گیری ستارگان را به جریان…

NGC 1365: جهان جزیره ­ای باشکوه

کهکشان مارپیچی  NGC 1365 واقعا یک جهان جزیره­ ای عظیم است که حدود 200/000 سال نوری وسعت دارد. NGC 1365 که در فاصله ­ی 60 میلیون سال نوری از زمین، نزدیک به صورت فلکی شیمیایی فورناکس واقع شده است یکی از اعضای بارز خوشه ­ی کهکشانی به خوبی مطالعه شده ­ی فورناکس می­باشد. این تصویر با رنگهای به شدت واضح، مناطق تشکیل ستاره ­ای متراکم در دو انتهای بازو و در امتداد بازوهای مارپیچی و جزئیات خطوط گرد و غبار در عرض هسته روشن کهکشان را نشان می­دهد. هسته ­ی کهکشان یک سیاهچاله ­ی فوق سنگین است. ستاره شناسان فکر می­کنند میله­ ی برجسته NGC…

در زیر کهکشان

ابر بزرگ ماژلانی یک کهکشان ماهواره ­ای راه شیری است که در بالای افق جنوبی این چشم ­انداز تلسکوپی از رصدخانه Las Campanas واقع در سیاره زمین قرار دارد. در آسمان تاریک کویر آتاکامای شیلی در ماه سپتامبر، کهکشان کوچک، اندازه­ ی قابل ملاحظه ­ای در حدود 10 درجه یا 20 ماه کامل دارد. پانورامای دوربین دیجیتال حساس، روشنایی ضعیف و فراگیری را ثبت کرده است که در هنگام غروب به علت تابش خورشید به جو زمین پدید می ­آید، تصویری که با چشم غیرمسلح قابل دیدن نیست. ظاهرا نورهای زمینی روشن در پس ­زمینه، در واقع نور بسیار ضعیف مجموعه­ ی خانه ­سازی…

مهدکودکی برای ستاره­ های نوجوان سرکش !

این تصویر خیره کننده ­ی جدید که توسط تلسکوپ فضایی هابل NASA / ESA گرفته شده است، ستاره­ ای را در طی مراحل تشکیل در ابر صورت فلکی آفتاب پرست نشان می­دهد. این ستاره ­ی نوباوه جریانهای باریکی از گاز را از قطبهایش پرتاب می­کند – که منجر به ایجاد این جرم آسمانی می­شود که به نام HH 909A شناخته می­شود. این جریان­های خروجی سریع، با گازهای کندتر مجاور برخورد کرده و منطقه را روشن می­کنند. وقتی ستارگان جدید شکل می­گیرند، مواد را از فضای اطراف خود حریصانه جمع می­کنند. یک ستاره­ ی نوجوان آنقدر به تغذیه اشتهای عظیم خود ادامه می­دهد تا…

یک غول گرسنه

NGC 1222، که در این تصویر که با دوربین میدان گسترده 3 روی تلسکوپ فضایی هابل NASA / ESA گرفته شده است، دیده می­شود؛ کهکشانی است که داستان پر حادثه ­ای دارد. NGC 1222 به عنوان نمونه­ ی عجیبی از یک کهکشان عدسی­ وار، توصیف شده است. معمولا این نوع کهکشان در آسمان ظاهر نسبتا صافی دارد و عمدتا از ستارگان فرسوده و قرمز تشکیل می شود و شاید کمی تیره باشد. اما NGC 1222 مطمئنا یک عضو معمولی رده ­ی خود نیست - و این چیزی جز تیره نیست. مشاهدات، ویژگی­های اختصاصی تشکیل ستاره اخیر را در یک مقیاس عظیم نشان می­دهند – رویدادی که به عنوان زایش…

انفجارهای زایش ستاره­ای در NGC 5398

این تصویر تلسکوپ فضایی هابل NASA/ESA، NGC 5398 را نشان می­دهد، یک کهکشان مارپیچی بسته که حدود 55 میلیون سال نوری دورتر از ماست. این کهکشان به دلیل در بر داشتن یک منطقه­ ی فوق العاده وسیع HII که یک ابر بزرگ تشکیل شده از هیدروژن یونیده است؛ مشهور است (یا HII، H-2 تلفظ می­شود، H نماد شیمیایی هیدروژن است و "II" نشان می­دهد که اتم ها یک الکترون از دست داده و یونیده شده ­اند). ابر NGC 5398 ، Tol 89 نامیده می­شود و در انتهای سمت چپ پایین ستون ستاره­ های مرکزی کهکشان قرار گرفته است، ساختاری که هسته کهکشانی و ماده­ ی قیفی را…

آخرین پرتره حلقه کاسینی در زحل

کاسینی چگونه باید از زحل وداع کند؟ فضاپیمای روباتیک کاسینی سه روز قبل از فرود آمدن در سمت روز زحل، با درخشش دوربین­ها از سمت شب زحل دور شد. سی و شش تصویر توسط یک دانشمند بومی زیرک و ماهر، ادغام شده و به یک پرتره حلقه کامل از سیاره کاسینی محل اقامت در 13 سال گذشته، تبدیل شد. خورشید درست بالای چارچوب است که باعث ایجاد یک سایه تاریک از زحل بر روی حلقه ­های عظیم آن شده است. این حالت سایه را نمی­توان از روی زمین تصویر کرد و تا زمانی که یک سفینه فضایی دیگر از زمین، غول حلقه­ دار را ملاقات نکند، دوباره قابل مشاهده نخواهد بود. تحلیل…

ستاره­ ی پوست ­انداز عظیم G79.29 + 0.46

 ستاره­ ای که در میان ابرهای گرد و غبار سمت راست و بالای مرکز تصویر، قابل مشاهده است، G79.29 + 0.46 عظیم است، یکی از کمتر از 100 ستاره­ی متغیر آبی فروزانی (LBVs) که تاکنون در کهکشان ما شناخته شده­ اند. LBV ها پوسته­ های گازی بیرون می ­اندازند و حتی ممکن است در طی 100 سال، جرمی برابر جرم مشتری را از دست بدهند. این ستاره که روشن و آبی است در گرد و غبار پوشیده شده و در نور مرئی قابل مشاهده نیست. اما در این تصویر نگاشته شده ­ی رنگی مادون قرمز که تصاویر گرفته شده توسط تلسکوپ فضایی Spitzer ناسا و کاوشگر پیمایش مادون قرمز میدان…