سایت آسترال عکسها ، ویدئوها و مقالات ترجمه شده نجومی به روز را به نمایش میگذارد.

مملو از ستاره فشانی

این جرم عجیب کهکشان گونه مانند مخزنی در حال انفجار از ستاره‌های تازه به دنیا آمده است. آتش‌ بازی‌های صورتی در این تصویر که توسط هابل، تلسکوپ فضایی ناسا/آژانس فضایی اروپا گرفته شده است، مناطقی هستند که مانند بیمارستان ، مملو از ستاره‌های تازه به دنیا آمده هستند، که چاشنی آن را یک برخورد عظیم کیهانی چکاند. کهکشان عظیم الجثه‌ای در این تصویر یعنی NGC4490 ، کهکشانی کوچک‌تر در دامنه گرانشی خود دارد که کشش آن را حس می‌کند.

در مقایسه با بقیه نیروهای تعاملی (اندرکنش‌های بنیادی)، گرانش به نسبت ضعیف تر است. اما برخلاف این موضوع، گرانش بر فواصل بسیار زیاد هم اثر می‌گذارد و نیروی حرکت دهنده بسیاری از اجرام فوق سنگین در کیهان است. ظاهر از هم پاشیده و پیچ خورده کهکشان تحت نظر ما در این عکس (NGC4490)، نمونه‌ای بارز از نتیجه کشش بی امان گرانش است.

در طی میلیون‌ها سال، گرانش دو طرفه بین NGC4490 و همسایه کوچک تر او، یعنی NGC4485، دو کهکشان را به سوی هم کشانده است که در نهایت، در میان اصابت گردشی ستاره‌ها، غبار و گازها، به هم برخورد کردند. در این عکس، شدیدترین قسمت این واقعه تمام و دو کهکشان از میان هم گذشته‌اند، از همدیگر دور شدند و دوباره کاملا از هم مجزا شدند. اما فشار گرانش مهار نشدنی است، دو کهکشان به احتمال زیاد در چند میلیارد سال دیگر با هم باز هم تقابلی خواهند داشت.

این دو کهکشان با هم، سیستم آرپ ۲۶۹ را تشکیل دادند، که در اطلس کهکشان‌های خاص آورده شده است. آن‌ها در فاصله ۲۴ میلیون سال نوری زمین در صورت فلکی تازی‌ها جا گرفته‌اند. نیروی وحشتناک دنباله‌ای که ناشی از برخورد است، این دو پیکره را می‌سازد و ویژگی‌های آن‌ها را معین می‌کند. کهکشانی که روزی همانند راه شیری ما، یک شکل مارپیچی میله داشت، با بسط نواحی بیرونی خود، به شکل یک پیله در آمده و به کهکشان پیله‌ای معروف شده است. از دید زمینی ما، هیچ اثری از ساختار میله‌ای سابق آن قابل دیدن نیست، اگرچه کهکشان همسایه و همراه آن که در تصویر دیده نمی‌شود، هنوز دوست ندارد که هویت مارپیچی خود را از دست بدهد.

این تصادم کیهانی تکه‌های موجی شکل شامل گازها و غبار فشرده تر را در داخل دو کهکشان به وجود آورده است. شرایط این مناطق کاملا مناسب برای پیدایش ستاره‌های تازه و جوان است، مجموعه‌های صورتی تابان نوری که در اینجا رویت می‌شوند، ابرهایی از هیدروژن یونیزه شده هستند که با تابش نور فرابنفش از ستاره‌های جوان و داغ نزدیک، می‌درخشند. این مجموعه رویدادهای باورنکردنی به دسته بندی NGC4490 به عنوان یک کهکشان ستاره‌فشان منجر شد.

تولد ستاره‌ها در رشته باریکی که دو کهکشان را به هم وصل می‌کند، به وضوح دیده می‌شود ؛ پلی از ستاره‌ها که از یک برخورد باستانی موجودیت گرفته است که در مسیری بیش از ۲۴ هزار سال نوری کشیده می‌شود که هم اکنون این زوج مقرر را از هم جدا می‌کند. اما جایی که حیات است، مرگ نیز هست. در چند دهه گذشته، تعداد زیادی سوپر نوا یا ابر نواختر در داخل NGC4490 شکار شده‌اند، که از جمله آن‌ها می‌توان به SN1982F و SN2008ax  اشاره کرد.

 

منبع : spacetelescope

مترجم : علی حبیبی

ممکن است شما دوست داشته باشید

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.