مرور برچسب

سیاهچاله

هابل مجددا NGC 6240 درهم پیچیده را مورد بازبینی قرار می دهد.

NGC 6240 در صورت فلکی مارآفسای (صورت فلکی حیه) با فاصله 400 میلیون سال نوری قرار گرفته است. این کهکشان دارای شکلی کشیده با حلقه ها و دم های شاخه ای می باشد. این حجم گاز و غبار و ستاره شبیه پروانه ای در حال پرواز است و شاید با کاستن از زیبایی آن هم بتوان آن را مانند یک خرچنگ دانست. بنظر نمی رسد این کهکشان عجیب الشکل زندگی خود را اینگونه آغاز کرده باشد. ظاهر درهم آن نتیجه ادغام کیهانی است که با نزدیک شدن دو کهکشان رانده شده به یکدیگر روی داده است. این ترکیب باعث شکل گیری ستاره های جدید شده و همچنین سبب گردیده ستاره های بسیار…

چشم انداز کهکشانی

یک تصویر جدید بسیار زیبا از دو کهکشان درحال برخورد توسط رصد خانه های بزرگ ناسا منتشر شده است. کهکشان های آنتنا (Antenna )که 62 میلیون سال نوری از زمین فاصله دارند، در این تصویر ترکیبی که توسط تلسکوپ فضایی هابل (قهوه ای و طلایی) و رصد خانه پرتو ایکس چاندرا (آبی) و تلسکوپ فضایی اسپیتزر (قرمز) گرفته شده، نشان داده شده است. نام کهکشان آنتنا برگرفته از بازوهای بلند این کهکشان می باشد که در نمایی با زاویه بسیار باز این سیستم قابل مشاهده است. این ویژگی ها توسط نیروهای کششی که در اثر تصادم بوجود آمده اند، ایجاد شده است. این تصادم…

NGC 1365: جهان جزیره ­ای باشکوه

کهکشان مارپیچی  NGC 1365 واقعا یک جهان جزیره­ ای عظیم است که حدود 200/000 سال نوری وسعت دارد. NGC 1365 که در فاصله ­ی 60 میلیون سال نوری از زمین، نزدیک به صورت فلکی شیمیایی فورناکس واقع شده است یکی از اعضای بارز خوشه ­ی کهکشانی به خوبی مطالعه شده ­ی فورناکس می­باشد. این تصویر با رنگهای به شدت واضح، مناطق تشکیل ستاره ­ای متراکم در دو انتهای بازو و در امتداد بازوهای مارپیچی و جزئیات خطوط گرد و غبار در عرض هسته روشن کهکشان را نشان می­دهد. هسته ­ی کهکشان یک سیاهچاله ­ی فوق سنگین است. ستاره شناسان فکر می­کنند میله­ ی برجسته NGC…

چه چیز باعث ایجاد یک ابرنواختر می شود؟

یک ابرنواختر بزرگترین انفجاری است که بشر به چشم دیده است. هر انفجار یک بیرون ریزی بسیار روشن و قدرتمند از یک ستاره است. یک نوع از ابر نواختر هست، که در نتیجه ی آخرین تلاش یک ستاره ی بزرگ در حال مرگ ایجاد می شود. این اتفاق زمانی می افتد که یک ستاره با جرم حداقل پنج برابر خورشید ما، یک انفجار فوق العاده داشته باشد.  ستاره های سنگین می توانند مقدار بسیار زیادی از سوخت های هسته ای را در مرکزهای خود داشته باشند. این اتفاق باعث ایجاد مقدار بسیار زیاد انرژی می شود که منجر به ایجاد گرما در مرکز می گردد. گرما، ایجاد فشار می کند و…

کهکشان چیست ؟

ما در سیاره ­ای به نام زمین زندگی می­کنیم که بخشی از منظومه شمسی ما است. اما منظومه شمسی ما کجاست؟ این منظومه، بخش کوچکی از کهکشان راه شیری است. کهکشان، مجموعه­­ بزرگی از گاز، گرد و غبار و میلیاردها ستاره و سیستم­های خورشیدی آنها است. یک کهکشان به کمک گرانش پابرجاست. کهکشان ما، کهکشان راه شیری، همچنین یک سیاهچاله فوق ­العاده سنگین در مرکز خود دارد. وقتی به ستارگان در آسمان شب نگاه می­کنید، ستاره­ های دیگری را در راه شیری مشاهده می­کنید. اگر به اندازه­ ی کافی تاریک باشد، دور از چراغ شهرها و خانه­ ها، حتی می­توانید نوارهای…

هنگامی که یک ستاره به یک سیاه چاله­ فوق العاده بزرگ می­رسد چه اتفاقی می­افتد؟

سیاهچاله ­های فوق العاده بزرگ، با جرم­هایی در حدود میلیون­ها تا میلیاردها برابر خورشید ما، دارای چنان گرانش عظیمی هستند که وقتی ماده یا انرژی به انداز­ه­ کافی به آنها نزدیک شود، نمی تواند از چنگ آنها فرار کند و به درون سیاهچاله کشیده می­شود. مطابق نظریه­ نسبیت عام اینشتین و همچنین عقیده­ بیشتر اخترشناسان، سیاهچاله ­ها نوعی تکامل کیهانی هستند که هیچ مساحت سطح فیزیکی ندارند و با یک مرز گرانشی نامرئی به نام افق رویداد، احاطه شده ­اند. در حالی که گمان می­رود سیاهچاله­ های غول پیکر تقریبا در مرکز همه کهکشان­ها از جمله کهکشان خود…

آیا سیاهچاله­ ها واقعا وجود دارند؟ ایده یک سیاهچاله

مفهوم سیاهچاله ابتدا توسط یک اخترشناس آماتور انگلیسی به نام جان میچل در سال 1783 ارائه شد. میچل تحت نظریه نیوتن که ذرات نور، دارای جرم هستند، کار می­کرد. بنابراین، میچل با استفاده از معادله نیوتن برای گرانش، نشان داد که اگر جسمی با شعاعی 500 برابر شعاع خورشید، اما با چگالی متوسط خورشید وجود داشته باشد، سرعت گریز آن سریعتر از سرعت نور خواهد بود. چند سال بعد، ریاضیدان و اخترشناس فرانسوی سیمون پیر لاپلاس با استنتاج مشابهی به این سوال رسید، آیا سیاهچاله ­ها واقعا وجود دارند؟ متأسفانه تفکرات میشل و لاپلاس در جامعه­ علمی به طور…