مرور برچسب

بیرون

کشف مارپیچ فروزان در آسمان

ستارگان عظیم فانوس های متحرک جهان هستند که از هزاران سال نوری دیده می شوند و عناصر سنگین را ایجاد می کنند که نسل جدیدی از تشکیل ستارگان را به ارمغان می آورند. آنها سوخت خود را میلیون ها بار بیشتر از خورشید از ذخیره سازی هیدروژن خود بدست می آورند . اما پایان عمر هر ستاره عظیم یکسان نیست. اخیرا اخترشناسان شی ای جالب و منحصر به فرد را کشف نموده اند که موجب تولید الگوهای بادی ای می شود که هیچگاه دیده نشده است. این مشاهدات و تجزیه و تحلیل ها  توسط  Joe Callingham (موسسه هلندی برای رادیو نجوم) ، 19 نوامبر در نجوم طبیعت انجام شده…

HH 666: ستون گرد و غبار کارینا

برای بعضی ­ها، ممکن است شبیه یک کندوی زنبور باشد که یک زنبور شیطانی را در خود جا داده است. در واقع، این تصویر برجسته­ ی هابل، یک ستون کیهانی از گرد و غبار در داخل  Herbig-Haro 666  با گستردگی دو سال نوری را به تصویر کشیده است . این ساختار در سحابی کارینا که یکی از بزرگترین مناطق تشکیل ستاره در کهکشان ماست، قرار دارد و در آسمان­های جنوبی در فاصله­ ی حدود 7500 سال نوری دیده می­شود. طرح­های لایه ­ای ستون توسط بادها و تابش ستاره­ های جوان، داغ و عظیم کارینا شکل داده می­شوند، که بعضی از آنها هنوز در داخل سحابی شکل می­گیرند. یک…

اومواموا: سیارک بین ستاره ­ای

صخره فضایی عجیب و غریب اومواموا که چیزی شبیه آن قبلا دیده نشده است، خیلی جالب توجه است. این جذابیت عمدتا به این دلیل است که اولین سیارکی می­باشد که تاکنون از خارج از منظومه شمسی ما کشف شده است. اگر چه به نظر می­رسد تعداد زیادی از آنها از طریق نظارت بر آسمان پیشرفته تحت کنترل کامپیوتر، ردیابی می­شوند. بنابراین تلسکوپ­های بشری - تقریبا از هر نوعی - اومواموا را در برنامه ردیابی خود قرار داده­ اند تا به درک بهتر این دوره­ گرد بین ستاره ­ای غیرمعمول کمک کنند. آنچه که در تصویر می­بینید، تصویری هنرمندانه از آنچه که ممکن است…

کهکشان زایش ستاره ­ای NGC 1569

این تصویر که توسط تلسکوپ فضایی هابل ناسا / ESA گرفته شده است، هسته درخشان یکی از فعالترین کهکشانها در مجاورت ما را نشان می­دهد. پهنای کل هسته 5000 سال نوری است. این کهکشان که NGC 1569 نامیده می­شود، با نور میلیون­ها ستاره­ ی جوان تازه شکل گرفته می­درخشد. NGC 1569 با سرعت 100 برابر سریعتر از سرعت مشاهده شده در کهکشان راه شیری، ستاره به بیرون پرتاب می­کند. این روند دیوانه ­وار تقریبا در 100 میلیون سال گذشته مستمر بوده است. مرکز هسته­ ی این کهکشان، مجموعه ­ای از سه خوشه ­ی ستاره ­ای غول پیکر است که هر یک بیش از یک میلیون ستاره…

M51: کهکشان گردابی

صورت فلکی ملاقه بزرگ (دب اکبر) را پیدا کنید و دسته ­ی آن را به سمت بیرون کاسه ­ی ملاقه، دنبال کنید تا به آخرین ستاره­ ی روشن برسید. سپس، تلسكوپ خود را کمی به سمت جنوب و غرب بلغزانید تا به اين جفت گیج­ کننده ­ی كهكشانهاي تعاملي که 51مین مورد در فهرست معروف چارلز مسیه هستند، برسید. گویا سحابی مارپیچی منبع کهکشان بزرگ با ساختار مارپیچی واضح نیز به عنوان NGC 5194 فهرست شده است. بازوهای مارپیچی آن و خطوط گرد و غبار به وضوح در مقابل کهکشان  NGC 5195 (پایین) حرکت می­کند. این جفت، حدود 31 میلیون نوری از ما فاصله داشته و رسما درون…

ستاره­ ی پوست ­انداز عظیم G79.29 + 0.46

 ستاره­ ای که در میان ابرهای گرد و غبار سمت راست و بالای مرکز تصویر، قابل مشاهده است، G79.29 + 0.46 عظیم است، یکی از کمتر از 100 ستاره­ی متغیر آبی فروزانی (LBVs) که تاکنون در کهکشان ما شناخته شده­ اند. LBV ها پوسته­ های گازی بیرون می ­اندازند و حتی ممکن است در طی 100 سال، جرمی برابر جرم مشتری را از دست بدهند. این ستاره که روشن و آبی است در گرد و غبار پوشیده شده و در نور مرئی قابل مشاهده نیست. اما در این تصویر نگاشته شده ­ی رنگی مادون قرمز که تصاویر گرفته شده توسط تلسکوپ فضایی Spitzer ناسا و کاوشگر پیمایش مادون قرمز میدان…

لایه­ های دودی

 از آنجایی که سحابی سیاره ­ای NGC 7354 به تنهایی در یک منطقه ­ی نسبتا خالی از فضا، حدود 4200 سال نوری دورتر از ما واقع شده است و مشاهده­ آن با استفاده از یک تلسکوپ آماتوری دشوار است، غالبا نادیده گرفته می­شود. با این وجود، به کمک این تصویر که توسط تلسکوپ فضایی هابلNASA/ESA  گرفته شده است، می­توانیم جزئیات تماشایی این توپ درخشان که از نور دودی تشکیل شده است را مشاهده کنیم. درست همانطور که تیرهای شهاب، واقعا ستاره نیستند و لامپ­های گدازه واقعا حاوی گدازه نیستند، سحابی سیاره­ ای نیز هیچ ارتباطی با سیارات ندارد. این نام، توسط…

چه چیز باعث ایجاد یک ابرنواختر می شود؟

یک ابرنواختر بزرگترین انفجاری است که بشر به چشم دیده است. هر انفجار یک بیرون ریزی بسیار روشن و قدرتمند از یک ستاره است. یک نوع از ابر نواختر هست، که در نتیجه ی آخرین تلاش یک ستاره ی بزرگ در حال مرگ ایجاد می شود. این اتفاق زمانی می افتد که یک ستاره با جرم حداقل پنج برابر خورشید ما، یک انفجار فوق العاده داشته باشد.  ستاره های سنگین می توانند مقدار بسیار زیادی از سوخت های هسته ای را در مرکزهای خود داشته باشند. این اتفاق باعث ایجاد مقدار بسیار زیاد انرژی می شود که منجر به ایجاد گرما در مرکز می گردد. گرما، ایجاد فشار می کند و…