سایت آسترال عکسها ، ویدئوها و مقالات ترجمه شده نجومی به روز را به نمایش میگذارد.

هابل اولین نشانه ها را از محتوای آب احتمالی سیاره های TRAPPST-1 می دهد

یک تیم بین المللی از فضانوردان با استفاده از تلسکوپ فضایی NASA/ESA برای تخمین اینکه آب در هفت سیاره ای  که با اندازه ی زمین هستند و در اطراف ستاره ی کوتوله ی TRAPPIST-1 وجود دارد، استفاده کردند. نتایج نشان می دهد که سیاره های خارجی در این سیستم احتمالا هنوز جایگاهی برای مقدار قابل توجه از آب می باشد. از این نتیجه می شود که سه سیاره در قسمت قابل سکونت از این ستاره، احتمال بیشتری را برای سکونت پذیری دارند.

در ۲۲ فوریه سال ۲۰۱۷، فضانوردان کشف هفت سیاره با اندازه ی زمین که دور ستاره ی کوتوله ی خیلی سرد  TRAPPST-1 می چرخند را اعلام کردند که ۴۰ سال نوری آن طرف تر قرار دارد. این حقیقت، سیستم سیاره ایِ TRAPPST-1 را سیستمی با بیشترین تعداد سیاره با اندازه ی زمین می کند.

با پیگیری این کشف، یک تیم بین المللی از دانشمندان که به وسیله ی یک فضانورد سویسی به نام  Vincent Bourrier از Observatoire de l’Université de Genève هدایت می شدند، با استفاده از تلسکوپ فضایی طیف سنج (STIS) در تلسکوپ فضایی هابل  NASA/ESA برای مطالعه ی پرتو ماوراء بنفش در یافت شده از هر یک از سیاره های سیستم استفاده کردند. Bourrier شرح می دهد که:  ” پرتو ماوراء بنفش یک فاکتور مهم در ارزیابی جو و اتمسفر سیاره است” و همچنین ” همانگونه که در اتمسفر ما، قسمت ماوراء بنفش نور خورشید، مولکول ها را می شکند، می تواند بخارات آب در اتمسفر سیاره های بیرونی را هم به هیدروژن و اکسیژن بشکند.”

در حالیکه انرژی پایین تر پرتوهای ماوراء بنفش مولکول های آب را می شکند – فرآیندی که تفکیک تصویر گفته می شود- پرتو های ماوراء بنفش با انرژی بیشتر و پرتوهای x قسمت بالایی اتمسفرسیاره را گرم می کنند، که به محصولات اجازه می دهد که تفکیک شوند و به هیدروژن و اکسیژن اجازه ی فرار می دهد.

همانگونه که واضح و مبرهن است، گاز هیدروژن می تواند از اتمسفرهای بیابانی فرار کرده و در اطراف سیاره های بیرونی که  با هابل شناسایی شود، که به عنوان یک شناساگر احتمالی بخارآب اتمسفری عمل می کند. مقدار پرتو ماوراء بنفش مشاهده شده که با TRAPPIST-1 نشان می دهد که سیاره ها می توانند مقدار قابل توجهی از آب را در طول تاریخشان از دست داده باشند.

این حقیقت مخصوصا برای دو سیاره ای که در قسمت داخلی سیستم قرار دارند یعنی TRAPPST-1b و TRAPPST-1c، صادق است که بیشترین مقدار ماوراء بنفش را دریافت می کنند. طبق خلاصه ای از Julien de Wit از MIT در USA که نویسنده ی مشترک این تحقیق است: ” نتایج ما حاکی از آن است که فرار اتمسفری یک نقش اساسی در تکامل این سیاره ها بازی می کند.”

سیاره های داخلی می توانند بیشتر از ۲۰ اقیانوس ارزشمند از آب را در طول ۸ میلیارد سال گذشته از دست داده باشند. هرچند، سیاره های خارجی این سیستم، شامل سیاره های e، f و g که در منطقه ی قابل سکونت هستند، احتمالا مقدار آب کمتری را از دست داده باشند، که نشان می دهد می توانند مقداری آب باقی مانده در سطحشان داشته باشند. نرخ از دست رفتگی آب اندازه گیری شده همانند نرخ آزادسازی آب ژئوفیزیکی  ایده ی این که سیاره های خارجی و سنگین تر مقدار بیشتری از آبشان را حفظ کرده اند، نشان می دهد. اگرچه، با اطلاعات در دسترس و تلسکوپ های فعلی نمی توان به محتوای آب این سیاره هایی که در اطراف TRAPPIST-1  می گردند، پی برد.

Bourrier نتیجه گرفت که: “در حالی که نتایج ما نشان می هد که سیاره های خارجی بهترین نامزدها برای جستجوها با تلسکوپ فضایی آینده ی James Webb هستند، آنها همچنین تاکید بر نیاز به مطالعات تئوریکی و مشاهدات تکمیلی تمام طول موج ها برای تخمین طبیعت سیاره های TRAPPST-1 و سکونت احتمالی آنها دارند.”

 

 

منبع : spacetelescope

مترجم : زهرا محمدی

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.