داوود و جالوت کهکشانی !

رقص گرانشی بین دو کهکشان درهمسایگی ما باعث ایجاد ویژگی های بصری زیبایی در هر دو آنها شده که تصویر تلسکوپ فضایی جدید هابلِ ناسا/اسا گواهی بر آن است. NGC 1510 کوچک و همسایه ی غول پیکر آن یعنی NGC 1512 در بدو یک ادغام طولانی هستند، که یک مرحله ی بحرانی در تکامل کهکشان است.  NGC 1510 برخلاف اندازه ی کوچکش، تاثیری عظیم بر ساختار NGC 1512 و مقدار تشکیل ستاره در آن داشته است.

کهکشان ها در گستره ای از شکل ها و اندازه ها هستند و فضانوردان از این حقیقت جهت دسته بندی آنها براساس ظاهرشان استفاده می کنند. NGC 1512 یعنی کهکشان بزرگی که در سمت چپ این عکس است، در دسته ی کهکشان های مارپیچی راه راه دسته بندی می شود که بعد از اینکه نواره های تشکیل شده از ستارگان، گازها و غبارات از مرکز آن به صورت بریده بریده خارج شدند. از طرف دیگر، NGC 1510 کوچک که در سمت راست تصویر قرار دارد، یک کهکشان کوتوله است. برخلاف سایز های مختلفی که دارند، هرکدام از این کهکشان ها از طریق گرانش بر هم تاثیر می گذارند که منجر به تغییرات آهسته در ظاهر آنها می شود.

نواره ها در NGC 1512 به سان قیف های کیهانی عمل می کنند و مواد خام مورد نیاز برای تشکیل ستاره را از حلقه ی خارجی به داخل قلب کهکشان می کشانند. لوله های گاز و غبار در NGC 1512 برای تولد و تشکیل ستاره در نور آبی و درخشان در دیسک داخلی که حلقه ی هسته ای انفجار ستاره گفته می شود، سوخت رسانی می کند و به اندازه ی ۲۴۰۰ سال نوری طول دارد.

تصور می شود که هم نواره ها و هم حلقه ی انفجار ستاره، بخشی از نتیجه نزاع کیهانی بین دو کهکشان هستند، یک ادغام که ۴۰۰ میلیون سال است که شروع شده است.  

NGC 1512 که در گذشته توسط هابل مشاهده شده بود، مکانی برای دومین ستاره سازی که آرام تربوده و در حلقه ی خارجی است، می باشد. این حلقه توسط افق مناطق HII نقطه نقطه شده است، جایی که باریکه های بزرگ از گاز هیدروژن تحت تاثیر تشعشعات شدید از ستاره های تازه شکل گرفته ی نزدیک هستند. این تشعشعات باعث می شوند که گاز بدرخشد و گره های درخشانی ایجاد کند که در طول حلقه قابل دیدن هستند..

NGC 1512 به طرز قابل توجهی و حتی بیشتر از چیزی که ما در این تصویر می بینیم، می تواند گسترش یابد – فراتر از حلقه ی خارجی- که بازوهایی مارپیچیِ نابهنجار وپیچکی شکل  NGC 1510 را تحت پوشش قرار داده است. تصور می شود که این بازوهای سنگین بخاطر تعاملات شدید با NGC 1510 و چسبیدگی مواد تشکیل دهنده آن دچار پیچش شده است. اما این تعاملات تنها روی NGC 1512  تاثیر نمی گذارد بلکه روی کهکشان کوچکتر هم خساراتی وارد می کند.

تکان های جزر و مدی ثابت که از همسایه وارد می شود باعث چرخش گاز وغبار در NGC 1510 می شود و تشکیل ستاره حتی خیلی شدیدتر از چیزی که در NGC 1512 اتفاق می افتد، شروع می شود. این باعث درخشش آبی رنگ در کهکشان می شود که نشانگر ستاره ی های جدید داغ است.

NGC 1510 تناه کهکشانی نیست که نیروهای جزرومدی سنگین از NGC 1512 را تجربه می کند. مشاهداتی که در سال ۲۰۱۵ انجام شد، نشان داد که قسمت خارجی از بازوی مارپیچیِ NGC 1512  قطعا زمانی قسمتی از یک کهکشان جدای قدیمی تر بوده است.  این کهکشان از هم جدا شده و توسط NGC 1512 جذب شد، دقیقا شبیه به عملی که در حال حاضر روی NGC 1510 دارد انجام می دهد.

در کل، مطالعه ی این جفت استدلالی بر تعاملی هستند که بین کهکشان ها اتفاق می افت، حتی اگر در سایزهای خیلی متفاوتی باشند، می توانند اثر چشمگیری روی ساختار، تغییر دینامیک گاز وغبارات تشکیل دهنده و حتی تحریک انفجار ستاره ای، داشته باشند. این چنین تعاملاتی که بین کهکشان ها اتفاق می افتد، و خصوصا ادغام کهکشانی که صورت می گیرد، نقش کلیدی در تحول کهکشانی دارند.

 

منبع : spacetelescope

مترجم : پگاه زندی

ممکن است شما دوست داشته باشید
2 نظرات
  1. مناقصه می گوید

    ممنون اطلاعات مفیدی بود

    1. astral می گوید

      خواهش میکنم

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.